کشیدن دندان زمانی انجام می‌شود که حفظ دندان امکان‌پذیر نباشد یا خارج کردن آن از نظر درمانی ضروری باشد. قبل از کشیدن، وضعیت دندان و بافت‌های اطراف آن بررسی می‌شود و مناسب‌ترین روش برای انجام درمان انتخاب خواهد شد و حتما تصویربرداری انجام می‌گیرد تا مناسب‌ترین روش درمان مشخص شود.
در بسیاری از موارد، هدف دندانپزشک حفظ دندان طبیعی است و تا زمانی که امکان درمان و نگهداری دندان وجود داشته باشد، کشیدن دندان انتخاب اول نیست. با این حال، گاهی به دلیل تخریب شدید دندان، عفونت یا سایر شرایط، کشیدن دندان ضروری می‌شود.
آیا جای دندان کشیده‌شده باید جایگزین شود؟
در صورت از دست دادن دندان، بسته به محل دندان، شرایط استخوان و وضعیت کلی دهان، ممکن است جایگزینی آن توصیه شود. جایگزین نکردن بعضی دندان‌ها می‌تواند در طول زمان روی جویدن، وضعیت دندان‌های مجاور و نظم دندان‌ها تأثیر بگذارد.
یکی از روش‌های رایج برای جایگزینی دندان از دست‌رفته، ایمپلنت دندانی است. ایمپلنت می‌تواند به‌عنوان پایه‌ای برای جایگزینی دندان استفاده شود و پس از بررسی شرایط بیمار، در صورت مناسب بودن شرایط، برای آن برنامه‌ریزی شود.
آیا بلافاصله بعد از کشیدن می‌توان ایمپلنت گذاشت؟
در بعضی شرایط، امکان ایمپلنت فوری پس از کشیدن دندان وجود دارد، اما این روش برای همه افراد مناسب نیست. وضعیت استخوان، وجود یا عدم وجود عفونت، شرایط لثه و محل دندان از عواملی هستند که در تصمیم‌گیری مؤثرند.
در صورتی که شرایط برای کاشت فوری مناسب نباشد، ممکن است لازم باشد ابتدا محل کشیدن دندان ترمیم شود و سپس در زمان مناسب برای کاشت ایمپلنت اقدام شود.
روش‌های جایگزینی دندان از دست‌رفته
پس از کشیدن دندان، بسته به محل دندان و شرایط دهان و دندان، می‌توان از روش‌های مختلفی برای جایگزینی آن استفاده کرد. از روش‌های رایج می‌توان به ایمپلنت و بریج دندانی اشاره کرد.
ایمپلنت دندانی با قرار گرفتن پایه ایمپلنت در استخوان فک، جایگزینی نزدیک‌تر به ساختار طبیعی دندان را فراهم می‌کند و می‌تواند بدون تراش دندان‌های مجاور انجام شود.
بریج دندانی نیز یکی از روش‌های جایگزینی دندان از دست‌رفته است که با استفاده از دندان‌های مجاور به‌عنوان پایه، فضای خالی دندان را پر می‌کند. انتخاب بین ایمپلنت و بریج به شرایط دندان‌های مجاور، وضعیت استخوان و لثه، محل دندان و شرایط کلی بیمار بستگی دارد.
